Nieuws 5 mei 2018

Claude is Blauwe Kei van 2018!

Beste Alexander en Aimé, beste liberale vrienden,

De lat is meteen hoog gelegd om na een aankondiging vol lovende woorden te mogen speechen. Over één ding had Pinar alleszins gelijk: de wekelijkse schoolbezoeken op  woensdagvoormiddag zijn zeker en vast mijn favoriete momenten van de week. Elke week komt er een moment waarop de directie zegt “en nu zullen we nog ‘eventjes’ langs de kleuters gaan”. Mijn medewerkers beginnen dan al spontaan te lachen, want ze weten dat je met de schepen niet zomaar ‘eventjes’ naar de kleuters gaat. Ik blijf daar steevast minstens een kwartier plakken om te high fiven met die bengels.

Ik ben echt trots dat ik deze prijs vandaag mag ontvangen. Zeker als ik zie wie mij als laureaat is voorgegaan: staatssecretaris Philippe De Backer (hier in de zaal), ex-viceminister-president Dirk Van Mechelen (hier in de zaal) en bakkerij De Nieuwplatse … die laatste  ontving weliswaar de prijs van Open Vld Hooglede.

Dit is een prijs met een traditie, een kei van een prijs. En ik ben eigenlijk ook wel heel nieuwsgierig waar die kassei vandaan komt. Laat me raden: de Marnixplaats? De Gulden Vliesstraat? Ja, onze stad is zijn laatste kleine stukjes Parijs-Roubaix aan het opruimen. Ik denk dat de fietsers daar gemengde gevoelens bij hebben? Ik ben er althans heel gelukkig mee, want ze verkopen nog weinig onderdelen voor Saab en zo moet ik niet elke maand naar de garage.

Dames en heren,

Zal ik nu een laudatio van Cubaanse lengte over mezelf afsteken? Nee, hopelijk doet de kiezer dat op 14 oktober. Als ik in de zaal rondkijk, zie ik veel liberaal jong geweld en dat stimuleert. Ikzelf op jullie leeftijd was beginnend advocaat, ik kwam net van de universiteit. Het is aan de VUB dat ik politiek bewust ben geworden. In een tijd dat betogen nog geen buisvak was aan de unief. Jongeren, ga terug wat meer betogen! Thema’s genoeg toch? Het is ook een heel erg goeie manier ook om vriendschappen voor het leven te sluiten. Ik ben zelf aan de VUB bevriend geraakt met Patrick Dewael. Je hebt weinig vrienden in de politiek, dat is waar, maar onze vriendschap ging vooraf aan de politiek. Ik herinner me nog een betoging tegen de toenmalige minister van Onderwijs, een liberaal. Ik liep met Patrick in de betoging en we schreeuwden onder meer: “Alexander is van een ander, Alexander is van een ander!”. U kan wel raden over welke liberale minister van Onderwijs ik het heb. Ja, de PvdA hoeft ons niets te leren over ‘agitprop’. Die kassei was toen nog van pas gekomen.

Politiek begint met verontwaardiging, met de nobele intentie de wereld een betere plek te maken. Met een netwerk. Met vriendschap. Met activisme. Ikzelf ben als student nog voorzitter geweest van de Joodse studenten en als advocaat voorzitter van de conferentie aan de Antwerpse Balie. Er is een tussenperiode van 10 jaar geweest waarin ik me op de advocatuur gestort heb. Daar bouw je ook een reputatie op, daar bouw je levenservaring op en ontwikkel je je jezelf inhoudelijk.

Maar ik was en bén een liberaal van overtuiging. Niet door een familiale band ingelepeld met de papfles, maar door een persoonlijk groeiproces. Ik zal ook altijd liberaal blijven, trouw aan de liberale partij, of ze nu groot is, of klein. Ik geloof in de waarden van de Verlichting. Ik geloof in vooruitgang, in hard werken, in emancipatie. En in de kracht van het individu om zich te onttrekken aan allerlei persoonlijke en maatschappelijke ketens om zich te ontplooien tot een volwaardige mens. Die typische liberale kernwaarden: vrijheid, ontplooiing, vooruitgang. Die zijn me op het lijf geschreven.

Ik ben mandataris sinds 1989, nadat ik gevraagd werd door Ward Beysen om op de PVV-lijst te komen. Ik had ergens een speech gegeven over herinneringseducatie en die was in de liberale smaak gevallen. Je ziet: het toeval speelt ook altijd een rol. Ook in de gemeenteraad, de districtsraad en ook een bijzonder boeiende legislatuur in het parlement heb ik me voor de partij ingezet. En politiek blijft me mateloos boeien. Voor velen hier in de zaal is dat allemaal verre geschiedenis en ben ik pas zichtbaar geworden deze bestuursperiode als schepen.

Ondertussen ben ik bijna 6 jaar schepen voor Onderwijs en ik moet zeggen, onderwijs is een echte passie geworden. Een passie die ik pas op latere leeftijd ontdekte. Zo ziet u maar: je bent nooit te oud om te leren.

Onderwijs in Antwerpen is uitdagend. Alle maatschappelijke thema’s hebben impact op onderwijs. Of het nu gaat over armoede, luchtverontreiniging, gezond eten, verkeersveiligheid of radicalisering: onderwijs heeft altijd een rol te spelen. Elke dag is daarom een verrassing. Het Antwerps onderwijs kent in Vlaanderen zijn gelijke niet:

  • 103.000 kinderen op leerplichtleeftijd, dat is meer leerlingen dan de meeste centrumsteden inwoners hebben;
  • meer dan 20.000 leerkrachten en medewerkers in scholen;
  • in meer dan 400 schoolvestigingen

Mijn beleid in deze bestuursperiode zou ik kunnen samenvatten als investeren, hervormen en innoveren. Investeren in schoolcapaciteit, de laatste 6 jaar hebben we alleen al voor basisonderwijs meer dan 10.000 plaatsen bij gecreëerd om de nataliteitsgolf voor te blijven. Herstructureren van oude en weinig effectieve of efficiënte structuren, heilige huisjes incluis. Van de zo vormende meerdaagse uitstappen voor kinderen tot de voor- en naschoolse opvang, die we van ‘bewaking’ naar nuttige schooluren aan het omzetten zijn. En de verkoop van het iconische Home Mathilde Schroyens, nog altijd niet verteerd door de socialisten. Innoveren: niet bang zijn voor de meest complexe uitdagingen, zelfs als ze eigenlijk niet letterlijk onze bevoegdheid zijn. Zo hebben we met het project A’REA 2020 een innovatief programma in de steigers gezet om de emancipatorische kracht van ons onderwijs te versterken. Ook kinderen in moeilijke milieus de kansen geven om te ontsnappen aan de predestinatie van armoede, achterstelling en een onvoldragen leven. Alleen in Harlem New York en Rotterdam gaan ze ons hierin voor. Het is een werk dat ik zeer graag zou verder zetten in de volgende bestuursperiode, want het is nog lang niet af.

Dames en heren,

ik zou vandaag ook graag een oproep doen aan de zaal over een thema dat me al heel mijn leven nauw aan het hart ligt: herinneringseducatie! Deze prachtige en groeiende stad heeft donkere vlekken in haar recente geschiedenis. Gisteren hebben we een rapport van wetenschappelijke commissie over de herdenking van WO II in Antwerpen ontvangen, dat is een mijlpaal. Bij de viering van 75 jaar Bevrijding van de nazi’s zullen we de herinnering aan de slachtoffers een nieuwe plaats geven in onze stad. Collectief met een monument. Maar ook individueel – u merkt het liberale accent. Stolpersteine zullen in ons straatbeeld verschijnen om de plekken te herdenken waar onschuldigen uit hun huizen werden gesleurd om afgevoerd te worden naar de vernietigingskampen. Omdat hun moeder  Joods was.

Ja, maar dat is 75 jaar geleden! Dat klopt, maar onze waakzaamheid voor antisemitisme blijft hoognodig. Met de woorden van Paul Scheffer op 1 mei: we moeten ons bezinnen, want het nieuwe antisemitisme sluipt onze samenleving binnen. Scholen waar leerkrachten weerstand uit hun klas krijgen om over de Holocaust te spreken, racistische gezangen op voetbaltribunes en incidenten in de Joodse wijk. Kijk altijd goed naar de kanarie in de koolmijn.

Beste vrienden, ik rond af.

Voor de komende verkiezingen zetten wij als partij onze kaarten voor de stad eensgezind in op onze lijsttrekker Philippe De Backer. Het zijn belangrijke verkiezingen: wij moeten vooruit gaan, wij zúllen vooruit gaan. Wij gaan dat Gewoon Doen!

Omdat wij deze stad mee willen bouwen. Omdat wij de kiezer gaan overtuigen dat wìj hun beste bondgenoot zijn voor een schitterende stedelijke toekomst.

Nogmaals hartelijk dank voor deze Blauwe Kei, hij zal een mooi plekje krijgen. Dank u wel!