Opinie 7 februari 2018

Leerkrachten zijn net deel van de oplossing

Recent in de kranten: leerkrachten laten zich bij studieadvies onbewust leiden door de sociale achtergrond van kinderen en kansarme leerlingen zouden met dezelfde resultaten vaker een B-attest krijgen dan kinderen van betere komaf. Twee pijnlijke vaststellingen die we niet naast ons mogen neerleggen.

Zulke vaststellingen liggen aan de basis van ons grootschalige project tegen vroegtijdige schooluitval, A’REA 2020, in de wijk Kiel. Er mag geen fataliteit van afkomst zijn. Álle kinderen, ongeacht hun achtergrond, moeten maximale kansen krijgen om hun talenten en passies – en die hebben ze allemaal! – te ontwikkelen. Dat is het streefdoel van A’REA 2020.

Hoge verwachtingen stellen is cruciaal om de schooluitkomsten van leerlingen te verbeteren. Eén van de belangrijkste pijlers van A’REA 2020 is dan ook de ontwikkeling van een growth mindset: de overtuiging dat iedereen kan groeien en zich verder ontwikkelen. Dit zorgt voor betere prestaties en een positiever zelfbeeld.

Op papier hanteren we uiteraard allemaal deze gedachtegang, de praktijk wijst spijtig genoeg anders uit. Belangrijk is dat we de leerkrachten niet culpabiliseren. Integendeel, zij maken deel uit van de oplossing. We moeten hen beter ondersteunen en beter voorbereiden op een job in een grootstedelijke context waar diverse klassen de regel zijn. De hervorming van de lerarenopleiding op Vlaams niveau moet dit versterken. Daarnaast moeten we ook durven pleiten voor het opengooien van de deuren van de klassenraad: systemen ontwikkelen die een aanvulling kunnen zijn op wat de klassenraad nu vrij autonoom beslist. Een beter leerlingvolgsysteem uitbouwen ook bijvoorbeeld.

Ook binnen ons Antwerps stedelijk onderwijs werken we voort om onze leerkrachten te versterken. We evolueren naar een ondersteuningsmodel dat volledig op de school en de leerkracht is georiënteerd. We mikken op een maximale ontzorging van de leerkracht, zodat die zijn volle energie kan richten op het verhogen van de leerwinst van de jongeren. En we gaan werken met ambassadeurs om te zien hoe we nog beter de wetenschappelijke evidentie kunnen vertalen naar de klasvloer.

Een positieve blik op kinderen, een volgehouden geloof in de mogelijkheden van àlle kinderen, zonder daarbij te vergeten dat we sommige kinderen meer ondersteuning en stimulansen moeten geven om tot volle ontwikkeling te komen. Wetende dat de startkansen niet gelijk verdeeld zijn en een kansarme thuisomgeving minder spontane prikkels en leerkansen biedt dan een kansrijke thuisomgeving. Wat ons betreft: wij laten niemand achter. En we weten dat dit ook de basishouding van onze leerkrachten is.